Per ne saber mai sus un autor,
clicar son nom dins lo menut de drecha
Lei mots son de calavencs
Felip Gardy
« Sus la sabla efemèra de l’ora dicha, leis escrituras pausan de dessenhs que de lei seguir se devinha totjorn, a un moment ò a un autre, la preséncia escura e menaçosa de l’autre mond, d’aqueu mond de dessota lo mond « verai » que la cadena dei mots es benlèu pas aquí que per ne comolar lei vueges que nos fan tan bèla paur, cada còp que cresèm de se n’alunhar.
Es que s’escriuriá pas s’èra pas aquí, l’escomessa, de faire gisclar, doç ò ferotge, lo sentiment d’aquela preséncia que se’n pòt rèn dire, que ne fau pas parlar, e que pasmens sens l’idèa de sa fòrta e necessària existéncia, escriure seria qu’un exercici sens gost ni gosta, una amusalha per poblar lei silencis dei matins tròp leugiers ?
L’abséncia es lo tomple qu’ela lo cava dins l’espés illusòri dei mots. Es pas que de dire l’òme, lo cèu ò la nuech per que leis uns e leis autres sián pas mai que l’espaci badier, definitivament, de sa realitat enfugida. Dins la ret tan fina de l’escritura, rèn se laissa pas agantar que lo regret d’una carn despareguda. Coma un bofe, una flaira d’aura que son bolegar dins l’aire sens memòria a pas laissat, per qu’òm n’aga un peçuc de remembrança, l’espèr qu’un moment tornarà. L’espèr d’una espèra. Caçaires d’una caça sens objècte siam, caçaires e mai caçats, cada jorn, cada nuech. Lei mots ponchejan, luènh, bèn luènh. Lei mots se sarran, sembla, pròches, tan pròches. Lei mots aquí ja son, cauds coma de bòlas de vida pura. A picar coma de còr sens còs ni sang, coma de còs fòra lo tèmps e leis espacis. Mai lei mots son pas que d’abís, de potz de lusors e de tenèbra duberts sus aqueu mond que s’escapa e se crema au fuòc de sa fugida. »
Felip Gardy, extrach de Vint ans d'escritura occitana
Aquel libre es disponible dins lo nòstre catalog
